Van streek


Soms raakt de (mede)mens van streek. Het is niet altijd iets wat je merkt, maar als iemand zegt van streek te zijn is het belangrijk daar op in te gaan.

.

Het is niet altijd duidelijk waarom mensen van streek raken.Toch is het belangrijk op gevoelens in te gaan. Mijn vader vond gevoelens niet tellen. "Kom maar terug als je feiten hebt", zei hij dan.

Gevoelens van verdriet maar ook intuïtie tellen voor hem nog steeds niet. Een harde dobber voor een klein kind.

 

Ik sliep, werd wakker, ietwat beroerd en besloot wat tijd te doden met het doornemen van berichten en afhandelen van zaken. Mijn blog-maat bleek ook wakker en van streek te zijn door een bepaalde BLOG.Deze ging onder andere over "nichten en potten" en "normaal zijn" en dat dat straks de uitzondering is.

Van streek zou ik hierover niet zijn (ik ken de mens inmiddels), maar geërgerd ben ik wel.De normale mens vind ik namelijk niet zo normaal over komen, los van het feit: wat is normaal?

Mijn jeugd was verre van normaal, maar wat betreft woordkeuze waren er bij ons toch regels. Natuurlijk kan ik ouderwets zijn, ben ik opgegroeid in de tijd van de holbewoner en woon ik onder een steen, maar ik voel mij niet hip, modern, stoer of mee tellen omdat ik een "leuk" stukje schrijf waarin ik scheldwoorden gebruik als zijnde normaal. 

 

Ik deel de mening ook niet dat als je een scheldwoord maar vaak genoeg gebruikt het in kracht verliest.Dit gebeurt tenslotte ook niet met het woord "hoer", "eczeemlijer", "kankerwijf" of mongool (het laatste woord mag zelfs niet meer gebruikt worden voor mensen met het down syndroom).

 

Nu kan ik natuurlijk kleinzielig gevonden worden of last van lange tenen hebben en ja ik kan ook een of andere fobie hebben(dat heb je tegenwoordig al snel als je een andere mening hebt of de waarheid zegt), maar feit blijft voor mij dat "leuk doen" over de rug van een ander verre van normaal is! En als ik de "normalen" zo bezig hoor ben ik alleen maar blij dat ik daar niet bij hoor. Van hun creativiteit hoeft de maatschappij het duidelijk niet te hebben.

Als anderen kwetsen hetgeen is dat wij mensen alleen nog maar kunnen, dan zou ik zeggen: blijf elk op je eigen eiland zitten.Dat doe ik ook en het scheelt heel veel stress en ergernis.

De verplichting om iedereen aardig, leuk, gezellig, mooi en aantrekkelijk te vinden heeft niemand. Wil je met bepaalde mensen niet omgaan blijf er dan lekker uit de buurt en bespaar jezelf de tijd en energie om, wie niet in jouw straatje past, met de grond gelijk te maken (een keertje "vaker in de spiegel kijken", en daarmee bedoel ik niet die van de kapper, kan ook helpen).

Hoe je het ook wendt of keert: schelden doet wel degelijk zeer.